W rozległej krainie wód i lasów, gdzie niebo nad odkrytymi przestrzeniami zdaje się być większe niż gdziekolwiek, można zasłuchać się w teraźniejszość. Szum puszczańskich drzew, plusk wiosła, szelest nadbrzeżnych traw spowalniają czas, zacierając to, co przeszłe i przyszłe. Cisza, spokój i leniwe trwanie chwili, tworzą złudne wrażenie, jakby przez wieki ziemia ta nie była tknięta przez człowieka, jakby nie rozegrała się tutaj żadna historia, nie rodziły się i nie ginęły narody, nie mieszały się języki, nie rządzili bogowie. Trudno uwierzyć, że przed wiekami istniał tu prawdziwy tygiel kulturowy i narodowościowy, w którym polskość pierwotnie była tylko przybyszem z południa. W ciągu 1000 lat rozegrał się tutaj historyczny proces zniknięcia niehistorycznego (Tak określa się narody niepiśmienne) ludu Prusów, dla których Pojezierze Mazurskie było ostatnią ojczyzną. więcej...

Nawet najbardziej początkujący naukowiec wie, a jeśli nie wie, to głęboko wierzy, że dziedzina, którą się pasjonuje, jest nauką. Skąd to wie? Po pierwsze: na ogół na własnej skórze doświadcza, że aby wiedzieć, należy się uczyć – nauka objawia mu się więc jako umysłowy proces poznawczy. Po drugie: jeśli zgłębił nieco daną dziedzinę, to prawdopodobnie wiele się naczytał, naoglądał i nasłuchał – naukę wchłonął więc jako pewien uporządkowany zbiór zdań zawierających wiedzę. Po trzecie: wybierając karierę naukową, rozpoczyna pełnienie określonej roli społecznej w określonej instytucji, począwszy od szkolnego kółka historycznego, poprzez studia historyczne, a skończywszy na Instytucie Historii PAN. Nauka jest bowiem także zinstytucjonalizowaną działalnością społeczną...więcej...

Jak się uczyć ... historii?
Odpowiedź do odkrywczych nie należy: historii można uczyć się różnie. Inaczej zabierze się do nauki maturzysta, który przyrzekł sobie nie mieć więcej z historią do czynienia, inaczej zaś ten, kto z historią wiąże swoje plany edukacyjne i zawodowe. Inaczej podejdzie do problemu licealista, któremu historia jako przedmiot potrzebna jest tylko na świadectwie, bo w przyszłości zamierza zająć się metalurgią lub fizyką jądrową. Wreszcie jeszcze inny (historyczny) orzech do zgryzienia jawi się studentowi historii czy archeologii. więcej... w Przystani psychologicznej.

Matura to tak naprawdę nic nowego. Pierwsze matury na ziemiach polskich przeprowadzono w gimnazjach pod koniec XVIII wieku. Od przeszło 200 lat uczniowie niezmiennie co roku przeżywają taki sam stres, wkładają wielki wysiłek i wzdychają wielkie „Uff…”, kiedy jest już po. Tymczasem nadeszła nam nowa era, nowy wiek i...nowa matura. W czym zachowuje ciągłość historyczną w porównaniu ze „starą” maturą? Jest wydarzeniem przełomowym dla każdego Maturzysty: kończy pewien okres dziejowy pod tytułem szkoła średnia, a zapowiada nowe prądy, procesy i zjawiska w dorosłym, pomaturalnym życiu. Maturze towarzyszą często nastroje zbliżone do przeżywania millenium, a ostatecznie... i tak przechodzi ona do historii. W czym nowa matura z historii przynosi powiew rewolucyjności? W swojej formie. Nie wystarczy bowiem zdobyć szeroką wiedzę faktograficzną i terminologiczną odnośnie przeszłości. Przeszłość należy zrozumieć. A póki nie wynaleziono wehikułu czasu, pozostaje zdać się na… możliwości własnego umysłu.   więcej...

Chciałbyś stać się badaczem przeszłości? Zastanawiasz się, czy nie zanurzyć się w historię na całego i podjąć w tym kierunku naukę na wyższej uczelni? Warto, abyś najpierw sprawdził, w co zanurzysz się na 5 lat Twojego studiowania, tzn. jaki program nauczania, jakie specjalności i jakie wykształcenie oferują poszczególne uczelnie w Polsce. Warto także zapoznać się z pracą historyka, z metodami jego warsztatu naukowego oraz z możliwościami rozwoju zawodowego, na jakie mogą liczyć absolwenci historii. A potem? Potem pozostaje odpowiedzieć sobie na pytanie, czy to mnie nadal nęci, fascynuje i pociąga na tyle, by dać nura w studiowanie historii!  więcej...